Nieuws

Ter gelegenheid hiervan vond op 26 september een grote reünie van oud-leerlingen en leerkrachten plaats in het instituut. Op het programma stonden een eucharistieviering in de Sint-Albertuskerk, gevolgd door een weerzien in het instituut, toespraken en een walking dinner. Wij spraken met Anne Siraut, lid van het organisatieteam.

Hoe hebt u de organisatie van een evenement van deze omvang beleefd?

Ons team bestaat uit zes oud-leerlingen: Marie-Charlotte Destrée, Stéphanie du Bois de Bounam de Ryckholt, Marina Lemercier, Tamara Liénart van Lidth de Jeude, Bénédicte Reychler en ik. We behoren tot verschillende generaties, en dat maakt het juist zo verrijkend. We kwamen voor het eerst samen in mei 2025 en het klikte meteen. Heel vanzelfsprekend vond ieder teamlid haar rol. Ik was onder de indruk van de efficiëntie, de stiptheid, het geduld, de creativiteit en het vermogen van ieder om in haar eigen domein op onverwachte situaties in te spelen. Het was een waar genoegen om te werken met een team waarop je echt kunt rekenen.

Er waren meer dan 850 aanwezigen!

Alle generaties waren vertegenwoordigd, van leerlingen die tijdens de oorlogsjaren 1940-1945 tot de eerste lichtingen behoorden tot de laatstejaars van de afgelopen jaren, nu de school intussen gemengd is geworden. In honderd jaar heeft de VF duizenden jongeren gevormd, van wie sommigen vandaag een belangrijke plaats innemen in ons land of in het buitenland. We hadden de eer om onze koningin en de groothertogin van Luxemburg in besloten kring te mogen verwelkomen op de plek waar ze hun jeugd doorbrachten en hun vriendinnen van toen mochten terugzien.

De VF was misschien niet voor iedere leerling weggelegd: sommigen waren er dol op, anderen hebben er tranen gelaten of kwamen in opstand, maar dat weerhield hen er niet van om terug te komen en herinneringen op te halen. De VF is één grote familie: we zagen er grootmoeders samen met hun dochters en kleinkinderen. Ook heel wat leerkrachten namen deel aan het evenement.

Wat maakt van de VF zo’n grote familie?

De VF is geen erg grote school: omdat er op het domein geen ruimte is om uit te breiden, is het aantal leerlingen beperkt tot ongeveer 1.200, waarvan zowat 650 in de humaniora. Dankzij die kleinschaligheid kennen leerlingen niet alleen hun klasgenoten, maar ook leerlingen uit jongere en oudere jaren. Bovendien: wie de VF heeft gekend, keert er terug! Of het nu is om er de eigen kinderen in te schrijven of om er les te geven, talrijke generaties hebben elkaar er teruggevonden.

Ook, en vooral, de zusters die over onze opvoeding hebben gewaakt, vormen een verbindende factor.

De ovatie voor zuster Vanbrabant, de huidige overste, die haar negentigste verjaardag vierde, was daar een mooi voorbeeld van.

Waar komen de vele foto’s vandaan die tentoongesteld of geprojecteerd werden?

In het gebouw van de zusters bevindt zich een tussenverdieping die een ware schatkamer is voor liefhebbers van archieffoto’s. Zuster Vanbrabant liet ons toe onze verzameling herinneringen aan te vullen. Omdat we ook aan het jubileumboek voor de honderdste verjaardag werken, konden we bovendien de annalen raadplegen die bewaard worden in La Délivrande (het moederhuis van de congregatie). Jammer genoeg reiken al deze archieven niet verder dan de twintigste eeuw, aangezien de zusters nadien geen foto’s meer maakten. Gelukkig konden we voor de recente periode rekenen op foto’s van leerlingen en van een aantal leerkrachten.

En nu? Het feest is voorbij: wat blijft ervan over?

Wat mij het meest bijblijft, is de familiale en warme sfeer van dit weerzien. Het was bijzonder ontroerend om zoveel stemmen unisono het lied van de Vierge Fidèle te horen zingen, eerst in de kerk en daarna in de grote studiezaal.. De jongsten, die deze traditie niet kenden, konden nauwelijks geloven dat ze deel uitmaakten van zo’n grote familie over de generaties heen. Veel oud-leerlingen maakten van de gelegenheid gebruik om oude banden aan te halen, foto’s en telefoonnummers uit te wisselen, en er werden afspraken gemaakt om elkaar terug te zien. En onze taak zit er nog niet op: het boek moet nog afgewerkt worden...

Er wordt veel gesproken over het boek voor de honderdste verjaardag. Waarover gaat het?

Dit boek vertelt over de VF in het verleden, het heden en de toekomst.

Aan de hand van talrijke foto’s en getuigenissen belicht het alle facetten van de school: de evolutie van de gebouwen, het onderwijs, de voorstellingen, de feesten, het leven op het internaat, de gemeenschap van de zusters en de buitenschoolse activiteiten. De VF heeft stevige wortels, gevoed door de geest van de zusters, de leerkrachten en de leerlingen die hun rokken (en later hun broeken) hebben versleten op de houten stoelen die nog altijd in de studiezaal staan. Dat neemt niet weg dat de VF een moderne, toekomstgerichte school is die haar leerlingen vleugels wil geven.

Contact: alumni.vf.bxl@gmail.com

Link naar de cantus: https://youtu.be/7G7MmvQttJI